ที่มาและความสำคัญ(โดยสังเขป)
           ทักษะทางภาษาถือเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการดำเนินชีวิต เพราะภาษาเป็นเครื่องมือติดต่อระหว่างมนุษย์ ถ้าขาดสิ่งสำคัญนี้แล้วมนุษย์คงไม่สามารถรวมกันเป็นสังคมได้ ภาษาเป็นเอกลักษณ์ประจำชาติ เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมอันก่อให้เกิดความเป็นเอกภาพและเสริมสร้างเอกบุคลิกภาพของคนในชาติให้มีความเป็นไทย นอกจากนี้ภาษายังเป็นรากฐานที่สำคัญยิ่งสำหรับการพัฒนาการด้านต่าง ๆ ของเด็กในการพัฒนาสติปัญญา ความคิดต่าง ๆ จะถ่ายทอดผ่านทางภาษา การที่เด็กได้ใช้ภาษาในการสื่อความหมายจะทำให้ผู้ที่อยู่ใกล้ชิด ได้รับรู้ถึงความคิด ความรู้สึกและความต้องการของเด็ก (นภเนตร ธรรมบวร. ๒๕๔๐ : ๑๑๖) ดังนั้น การปลูกฝังหรือพัฒนาความพร้อมในการใช้ภาษาสำหรับเด็กในระดับปฐมวัยจึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง ภาษา คือ ระบบที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นเครื่องมือสำหรับการคิดและการติดต่อสื่อสาร ประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่อยู่รวมกันอย่างมีแบบแผนหรือกฎเกณฑ์ ซึ่งเป็นที่ยอมรับในบริบทสังคมและวัฒนธรรมที่มนุษย์อาศัยอยู่ (วรนาถ รักสกุลไทยและนฤมล เนียมหอม, 2549) การเรียนรู้ภาษาเป็นเรื่องที่สัมพันธ์กับการรู้หนังสือ (Literacy) ซึ่งหมายถึงความสามารถในการจัดการกับงานที่มีความซับซ้อนเพื่อใช้การอ่านและการเขียนอย่างสัมพันธ์กับการดำเนินชีวิต และการรู้หนังสือของเด็กปฐมวัยเป็นการรู้หนังสือที่อยู่ในระยะเริ่มแรก(Emergent literacy) เป็นการเรียนรู้ของเด็กก่อนที่จะพัฒนาไปสู่ทักษะการรู้หนังสือย่างเป็นทางการ (Tompkins,1977) จากการที่ได้จัดประสบการณ์การเรียนรู้เกี่ยวกับทักษะทางด้านภาษาเพื่อเตรียมความพร้อมของเด็กนักเรียนระดับชั้นอนุบาลปีที่ 3 ของโรงเรียนบ้านขามใหญ่ พบว่าเด็กส่วนใหญ่ยังไม่สามารถจดจำพยัญชนะไทยได้ทุกตัว รวมทั้งยังไม่สามารถชี้บอกและอ่านออกเสียงพยัญชนะไทยได้ถูกต้อง จึงส่งผลให้การทำกิจกรรมที่เกี่ยวกับการพัฒนาทักษะด้านภาษาในการรู้หนังสือของเด็กปฐมวัยซึ่งเป็นพื้นฐานของการอ่าน การเขียนเพื่อได้ราบรื่น ส่งผลให้นักเรียนขาดความมั่นใจในการทำกิจกรรม การเล่นเกม การสนทนา ตอบคำถาม และไม่มีความสุขในการทำกิจกรรม ซึ่งทางโรงเรียนต้องการให้นักเรียนมีความพร้อมในด้านภาษาการรู้หนังสือเพื่อต่อยอดสู่โครงการอ่านออกเขียนได้ในระดับชั้นประถมศึกษาต่อไป ด้วยเหตุนี้ข้าพเจ้าในฐานะครูประจำชั้นจึงมีความต้องการที่จะพัฒนาทักษะทางด้านภาษาเพื่อให้ผู้เรียนรู้จักพยัญชนะไทย สามารถออกเสียงพยัญชนะไทยได้ถูกต้องซึ่งเป็นพื้นฐานการรู้หนังสือด้านการอ่านการเขียนของนักเรียนระดับชั้นอนุบาล 3 เพื่อเป็นทักษะพื้นฐานทางด้านการเรียนรู้หนังสือในการเรียนรู้ในชั้นต่อไป

ผลลัพธ์ต่อนักเรียนนักเรียนได้รับการพัฒนาทักษะทางด้านภาษาด้านการรู้หนังสือ สามารถบอกชื่อพยัญชนะไทย ออกเสียงพยัญชนะไทยได้ อ่านคำจากภาพสัญลักษณ์ของคำได้ เขียนพยัญชนะไทยได้ถูกต้องและมีเจตคติในการร่วมกิจกรรมได้อย่างมีความสุข
ผลลัพธ์ต่อครู : ครูมีนวัตกรรม การพัฒนาทักษะการรู้หนังสือของเด็กระดับชั้นอนุบาลปีที่ 3 โดยใช้สื่อภาษาพาเพลิน” ด้วยรูปแบบ “A-L-R MODEL” ในกลุ่มสาระการเรียนรู้ปฐมวัย ระดับชั้นอนุบาลปีที่ 3 สามารถนำไปใช้ในการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ให้กับผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ผลลัพธ์ต่อโรงเรียน : จากการดำเนินการพัฒนานวัตกรรม เรื่อง การพัฒนาทักษะการรู้หนังสือของเด็กระดับชั้นอนุบาลปีที่ 3 โดยใช้สื่อภาษาพาเพลิน” ด้วยรูปแบบ “A-L-R MODEL” ในกลุ่มสาระการเรียนรู้ปฐมวัย ระดับชั้นอนุบาลปีที่ 3 ส่งผลให้โรงเรียนบ้านขามใหญ่มีนวัตกรรมที่มีแนวทางปฏิบัติที่ดีในการนําแนวคิดการจัดการเรียนรู้เชิงรุกไปใช้ออกแบบการจัดประสบการณ์การการเรียนรู้ที่มีกระบวนการจัดการเรียนรู้เชิงรุก(Active Learning) ส่งเสริมให้เด็กได้รับการพัฒนาทักษะเพื่อเตรียมความพร้อมในการเรียนรู้อย่างมีประสิทธิภาพ
ผลลัพธ์ต่อชุมชน : ชุมชนและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องเล็งเห็นและตระหนักถึงความสำคัญในการพัฒนาการเรียนรู้ของเด็กในระดับชั้นปฐมวัยมากยิ่งขึ้น มีความรู้ความเข้าใจและมีส่วนร่วมในการพัฒนาการจัดการเรียนรู้ร่วมกันกับทางโรงเรียนให้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน รวมทั้งมีความภาคภูมิใจและไว้วางใจในการจัดการเรียนการสอนของทางโรงเรียนมากยิ่งขึ้น
ประเภทของนวัตกรรม : นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้
[ดาวน์โหลดรูปเล่มนวัตกรรม]