ที่มาและความสำคัญ(โดยสังเขป)
           ด้วยในปัจจุบันนี้นักเรียนส่วนมาก มีแนวโน้มที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้เพิ่มขึ้นทุกปีการศึกษามีการเปรียบเทียบกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในภาคเรียนก่อนๆ ทำให้ทราบว่าม มีระดับผลสัมฤทธิ์ต่ำลงตลอด โรงเรียนบ้านยางน้อย(พรหมพิทยา) ได้ตระหนักถึงปัญหาดังกล่าวและมีปัญหาดังกล่าวตลอดเรื่อยมาจากปีการศึกษาก่อนๆซึ่งมีสาเหตุหลายประการต่างๆเช่น ปัญหาการมองเห็นหรือการได้ยิน เด็กบางคนอาจมีสายตาสั้น สายตาเอียง หรือตาบอดสีทำให้ไม่สามารถอ่านตัวอักษรชัดเจนได้ปัญหาการได้ยินจะส่งผลต่อการจับเสียงวรรณยุกต์และการออกเสียงทักษะการควบคุมกล้ามเนื้อมัดเล็ก (Fine Motor Skills) การเขียนต้องใช้กล้ามเนื้อมัดเล็กของมือในการจับดินสอ เขียนให้เป็นรูปร่างตัวอักษร ถ้าเด็กพัฒนาการกล้ามเนื้อไม่เต็มที่ จะเขียนไม่ชัดภาวะจิตใจและอารมณ์ (Affective Factors) ความกลัวความล้มเหลว ความเครียดในห้องเรียนทำให้เด็กหลีกเลี่ยงการอ่านเขียนสภาพแวดล้อมในครอบครัว ครอบครัวที่ไม่ส่งเสริมการอ่านเขียนไม่มีหนังสือ ไม่มีสนทนาภาษาที่หลากหลาย เด็กจะขาดโอกาสฝึกทักษะ พ่อ แม่ของภาษา ถ้าแม่ไม่ใช้ภาษาไทย ทำให้เด็กได้รับ input ภาษาไทยจำกัดครูขาดทักษะทักษะการสอนเดาะตัวหนังสือ (Phonics) หรือไม่มีสื่อที่เหมาะสมหลักสูตรยึดเนื้อหาเยอะ แต่ขาดเวลาฝึกฝนขั้นพื้นฐานชุมชนที่นักเรียนอาศัยอยู่อาจมีอัตราการรู้หนังสือต่ำ ไม่มีกิจกรรมการอ่านเขียนนอกห้องเรียนการเข้าถึงแหล่งเรียนรู้เช่น ห้องสมุดเครือข่ายการศึกษาชุมชนจำกัดและประการสำคัญคือนักเรียนติดการสื่อสารด้วยภาษาถิ่น เพื่อให้การจัดการเรียนการสอนมีประสิทธิภาพและส่งผลต่อผู้เรียนตามหลักสูตการศึกษาพุทธศักราช2551 ด้วยเหตุที่นักเรียนโรงเรียนบ้านยางน้อยมีปัญหาดังกล่าวข้าพเจ้าจึงได้คิดนวัตกรรม 4จ. 3ส. 4ท. เพื่อพัฒนาการอ่านออกเขียนได้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านยางน้อย(พรหมพิทยา) สู่การเรียนดี มีความสุขทุกคำของภาษาถิ่น ชื่อของกินในท้องถิ่นที่บ้านฉัน เพื่อให้นักเรียนได้นำไปพัฒนาในการสื่อสารในชีวิตประจำวันต่อไป

ผลลัพธ์ต่อนักเรียนนักเรียนเกิดสมรรถนะการเรียนรู้พื้นฐานทางด้านภาษาไทย และ มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาไทยและผลประเมินความสามารถด้านการอ่าน RT ของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 สูงขึ้นรวมถึงมีความพึงพอใจในการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาไทย นักเรียนเกิดการพัฒนาด้านการอ่านอ่านออกเขียนได้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านยางน้อย(พรหมพิทยา) สู่การเรียนดี มีความสุขทุกคำของภาษาถิ่น ชื่อของกินในท้องถิ่นที่บ้านฉัน นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ของโรงเรียนบ้านยางน้อย(พรหมพิทยา) ร้อยละ 80 อ่านออกเขียนได้ อ่านคล่องเขียนคล่อง อ่านคล่อง เขียนคล่อง ตามมาตรฐานการเรียนรู้ และนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ของโรงเรียนบ้านยางน้อย(พรหมพิทยา) ร้อยละ 80 มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาไทยสูงขึ้น
ผลลัพธ์ต่อครู : ครูมีสื่อมัลติมีเดียและใช้สื่อที่ทันสมัยได้ ลดภาระทางด้านการใช้เสียงทำให้ครูมีสุขภาพทางร่างกายแข็งแรง ครูมีสื่อการเรียนที่ตรงตามตัวชี้วัด มีใบงานที่เตรียมพร้อมสำหรับนักเรียน ครูมีเวลาเตรียมการสอนได้เต็มที่ ลดความกังวลในการจัดการเรียนการสอน และครูสามารถสื่อสารกับนักเรียนได้อย่างเข้าใจในภาษาถิ่น
ผลลัพธ์ต่อโรงเรียน : สถานศึกษามีสื่อที่ทันสมัย สามารถประยุกต์ใช้สื่อกับนักเรียนไดทุกระดับชั้น เกิดความสัมพันธ์ที่ดีต่อสถานศึกษาและชุมชน เนื่องจากลูกหลานของชุมชนอ่านออก เขียนได้ พ่อแม่ ผู้ปกครองก็ภาคภูมิใจ
ผลลัพธ์ต่อชุมชน : ชุมชนเกิดการพัฒนาเนื่องจากการสื่อสารไปในทิศทางเดียวกัน มีการเข้าใจผู้บริหารและคณะครูมากขึ้น โรงเรียนสามารถขอความร่วมมือกับชุมชนได้ ชุมชนให้ความร่วมมือกับโรงเรียนทำให้ชุมชนเข้มแข็ง ครอบครัวมีความสุขเพราะการสื่อสารพูดคุยกันระหว่างผู้ปกครองกับนักเรียนแล้วเข้าใจกันระหว่างภาษาถิ่นและภาษาไทยกลาง และเกิดการเรียนรู้ระหว่างคนต่างรุ่นกันเช่น ปู่ ย่า ตา ยาย เรียนรู้คำศัพท์ใหม่ๆกับรุ่นเหลน เป็นต้น
ประเภทของนวัตกรรม : นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้
[ดาวน์โหลดรูปเล่มนวัตกรรม]